Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poczytanka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poczytanka. Pokaż wszystkie posty
14 czerwca 2014

O Elli i Angeli, co wykopały nas z obozu

„Starość-nie-radość” głosi znane powiedzenie. Co zabawne, zwykle usłyszeć je można z ust ludzi młodych – a to student zapomni przynieść projekt w terminie, ciężko mu się schylić po leżący na ziemi papierek, wielu też cierpi na przewlekły „ból dupy”. Tłumaczymy te nasze słabości i dysfunkcje właśnie starością, bo przecież dużo łatwiej zrzucić winę na nią niż przyznać, że po prostu nie chce nam się podnosić tego papierka, a przytoczony „ból dupy” to nic innego jak wredny charakter.


Starość. Wszechobecna, nieunikniona i, jak sugerują najnowsze wskaźniki demograficzne, coraz bardziej dominująca nad młodością. Jednak odkąd Madonna nosi ciuchy, których nie odważyłaby się założyć jej nastoletnia córka, a ponad czterdziestoletnia J.Lo ma ciało piękniejsze od większości dwudziestolatek, ciężko dokładnie określić, gdzie znajduje się ta mistyczna granica pomiędzy tym, co młode, a co stare. A nam, energicznym studentom, bardzo fajnie myśli się, że jesteśmy potęgą, że to my niesiemy ze sobą falę pozytywnych przemian i zastrzyk wigoru, że to my stanowimy ten obóz „młodziaków”, starający się jakoś uporać z uprzedzeniami obozu „starszaków” . Problem polega jednak na tym, że bardzo łatwo przeoczyć moment, w którym przechodzimy z jednego obozu do drugiego, co w dzisiejszych czasach następuje dużo, dużo szybciej, niż nam się wydaje.

31 maja 2014

Jaruzelski kontra Anja Rubik i spółka

Niedobrze. Spokojnie, będzie gorzej. Jeszcze trochę, jeszcze miesiąc. Obecna egzystencja jest niezwykle niaktualna. Brakuje mi aktualizacji co rusz, czego akurat mój laptop nie powiela, co chwilę się gamoń chce unowocześniać, szczególnie gdy w nocy ślęczę nad nim, kończąc milionostronowy projekt obliczeń fundamentów na wczoraj. Zachciało mu się ulepszeń, mnie też się chce. A nie mogę, on może, co za okrucieństwo. Moje, pożal się Boże, bycie na bieżąco prowadzi do objadania się wstydem, zawsze to lepiej niż stresem, czy czekoladą. Żadne jednak obżarstwo nie jest mile widziane.

Czy to wstyd nie wiedzieć o śmierci Jaruzelskiego? NOBO nie mam telewizora, od kilku lat uważam go za zbędnego kloca, choć większość jego funkcji przejął ten gniot pod moimi paluchami teraz. NOBO nie mam czasu teraz przeglądać i podczytywać internetowych portali informacyjnych, tym bardziej tych polityczno-historycznych, niech czyni mnie to ignorantką. NOBO nie mam radia i moja ulubiona prasa odbiega tematycznie od tej codziennej. NOBO srobo, nie ma wymówek, jestem nieaktualna. Ale, zawsze musi być ale, tutaj jest duże ale, jedno cholernie wielkie ALE. Nie mam pojęcia o ważnych wydarzeniach ze świata, jednak z tvnowską popierdółką jestem na bieżąco. Nie też tak bardzo, to prawie tydzień od ostatniego odcinka tego popierdółkowatego programu, jednak uznałam, że dziabnę jego wątek na najbliższej poczytance.


18 maja 2014

Baby blue i inne winy, moje bardzo wielkie winy

Gdyby język religii przełożyć na język marketingu i zakupów, byłabym jedną z najbardziej potępionych i moje modły o zbawienie na pewno nie zostałyby wysłuchane. Przysięgam, mało kto pozostaje pod takim wpływem reklam i innych diabelskich przekazów, jak ja. Chociaż uważam siebie za bardzo świadomego i wierzącego w rozsądek konsumenta, to jednak mam na swoim zakupowym sumieniu wiele nikczemnych występków. A wszystko to przez ten czarci marketing.


8 maja 2014

Miski, nie wiadra

Sortujemy kampus, by wyłapać te perełki, piękniejsze i pewniejsze siebie. To dobrze, miło jest popatrzeć, popodziwiać, ponapawać się, uroda jest kojąca.

Wtykając nos gdziekolwiek poza granicami naszego kraju, słynącego z wódki i facetów odzianych w miks białych skarpet z sandałami, dostaje się migreny. Mam dwie zupełnie odbiegające od siebie wiadomości, jedną złą, drugą dobrą. Pierwsza dobra- panowie, Wasze modowe upodobania stają się trendy, unikajcie tylko proszę słynnych laczków kuboty. Zła- migrena nie wynika ze zmian klimatycznych, och, to byłby wyjątkowo optymistyczmy scenariusz. Ból głowy spowodowany jest przygnębiającą  ilością zgnilizny umysłowej Polek na tle pań o innej narodowości.

4 maja 2014

Efekt majówki


AKT I, SCENA I

Wtorek, godzina 14:02, ulica Traugutta na wysokości WZiE.

Ja
O rety! W końcu się doczekałam! Myślałam, że ta godzina nigdy nie nastąpi! Po napisaniu koła i przetrwaniu kilku innych nieprzyjemnych chwil na uczelni, nareszcie mogę się cieszyć upragnioną majówką! Aż 5 dni, ileż planów… Grill (obowiązkowo), trochę ruchu, spacery, drinki z palemką i kolorowe paznokcie. Oczywiście nie zabraknie czasu na naukę (w końcu sesja tuż, tuż), ale PIĘĆ dni to naprawdę sporo, na wszystko znajdę czas! Nie mogę się doczekać! To cudowne uczucie wolności wprost rozrywa mi klatkę piersiową!
[…]
26 kwietnia 2014

Fastnałóg i przeprowadzka do Bhutanu

Wygrzewam się na balkonie, karygodne. Do plaży spacerkiem aż siedem minut, szczyt lenistwa, nie, wyjątkowo nie. Na piasku jednak dziwolągi nie umieścili gniazdek, bym mogła sobie podłączyć swojego kochanego mobilnego i stukać w klawiaturę. Dopiero tutaj, na tym pseudo leżaku, słoneczne promienie uświadomiły mi, jak bardzo ludzkość XXI wieku wplątała się w błędne koło.
17 kwietnia 2014

To be or not to be fake, czyli kupować czy nie kupować podróbki?

Powiedzmy sobie jasno: podróbki były, są i będą. Chociaż powszechnie wyśmiewane i krytykowane, są wszechobecne, a dla sprzedawców i producentów bardzo dochodowe, ba, niektóre kraje dzięki nim zbudowały swoją gospodarczą potęgę (patrz: Chiny). Jako wolni konsumenci możemy dokonywać w pełni świadomego wyboru podczas zakupów – czy sięgniemy po markowy, zwykle droższy produkt, czy po tańszy, pozornie identyczny jest kwestią tylko i wyłącznie naszej własnej, nieprzymuszonej woli. Bo nie wierzę, że ktoś kupujący torebkę LV w tunelu w centrum Gdańska albo podczas urlopu w Egipcie wierzy, że wybrany towar jest autentyczny – no nie, no po prostu k. no nie wierzę! (chciałoby się wykrzyczeć wzorem Mecwaldowskiego). Ale oczywiście jest cała masa ludzi, którzy po odkryciu, że ich bluzeczka czy perfumy są totalnym fejkiem będą ogromnie zadziwieni, że jak to, że ich oszukali, że przecież kupowali legalnie, na stoisku…

Każdy z nas jest w posiadaniu jakiejś podróbki, jestem pewna! Czasem możemy być tego zupełnie nieświadomi, ale po przejrzeniu szafy, szuflad, półek czy czego tam jeszcze, natkniemy się na chociaż jedną rzecz, której głównym zadaniem jest imitowanie oryginału. Prawdopodobnie działa i wygląda tak samo, możliwe, że będzie nawet służyła dłużej niż produkt markowy, ale fakt pozostaje faktem – poprzez ten zakup sprzeniewierzyliśmy się prawowitemu autorowi i twórcy, zasilając konto perfidnego i bezdusznego handlarza. Jak do tego doszło? Patrząc na leżący w tym momencie obok klawiatury śliczny case mojego telefonu z dumnym napisem MOSCHINO, który zapewne nawet nie leżał obok żadnego oryginalnego produktu tej marki, zastanawiam się nad głównymi motywami, które popychają klientów do sięgnięcia po podróbki.

3 kwietnia 2014

Wielka Ucieczka przed Buką

Przychodzą takie momenty, niespodziewane i wrogie, w których czuję się Muminkiem. Daję stówę, że nie ja jedyna, jest nas mnóstwo. Cwaniaczę, bo to tylko wirtualne bleblanie, realnie szkoda by było osłabić swój budżet z powodu tych hipopotamopodobnych stworków. Ściślej mam na myśli Muminka w jednej, konkretnej sytuacji. Muminek spieprzający przed Buką. Niewielu bajek naoglądałam się w dzieciństwie, niech rodziców dunder świśnie, mimo to, krainę tych wielkogębnych istot pamiętam całkiem nieźle. 


23 marca 2014

Mali wielcy i zwykli wyjątkowi, a wszyscy prawdziwi

Dzisiejszy tekst może zostać potraktowany jako "product...", a raczej „program placement”, ale trudno – nie mogę dłużej milczeć w tej sprawie:)

Z natury nie jestem łatwym materiałem do wzruszania. Nie ujmie mnie za serce ckliwa historia o utraconym bliskim, wielkiej miłości czy o życiowym przegranym, który teraz żebrze pod dworcem. Co innego, gdy ten utracony bliski czy ukochany to pies, a obok życiowego przegranego leży jego schorowana psina (wówczas prędzej kupię karmę, niż podaruję żebrakowi pieniądze). Właśnie dlatego nie odważyłam się do tej pory obejrzeć filmu „Hachiko”, bo obawiam się, że moja psycha po prostu tego nie udźwignie. Ale dziś nie o tym…

Tak więc nie jestem zbyt podatna na niektóre ludzkie historie, co wynika być może z mojej nieufności. Jak wiadomo, telewizja, a dokładniej szeroko pojęte talent shows, są bardzo sprytnym narzędziem, za pomocą którego stacje trafiają do serc, a docelowo do portfeli widzów. Stąd tak wiele w nich wzmianek o rozwodach , o wypadkach, o biedzie, o chorobach i głodzie – wszystko to, aby poruszyć tłumy i nakłonić do dalszego oglądania programu, który zwykle w kolejnych odcinkach zaczyna wyciągać z ludzi coś więcej niż tylko emocje, czyt. smski, telefony, głosy. Szczególnie  irytują mnie  zapowiedzi uczestników przed ich właściwymi występami, bo kładzie się w nich nacisk na tragiczne wydarzenia z życia danej osoby, przedstawiane zawsze z wielkim patosem. I nagle z talent show robi się trauma show – im tragiczniejszy los, tym lepszy, tym łatwiejszy do sprzedania. Prawdziwe, niezwykłe umiejętności idą na bok. Liczy się tylko to, aby widz szlochał i wzdychał na myśl o tym ogromnym dramacie. Przez to naprawdę utalentowani, młodzi ludzie są oceniani przez pryzmat ich rzekomo traumatycznych przeżyć. Najlepszy przykład to jeden z uczestników You can Dance, który dosłownie w KAŻDYM odcinku opowiadał o tym, jak to utrata palca uniemożliwiła mu karierę tancerza (wtf?!). Rozumiem powagę sytuacji, nikomu nie życzę takiej straty, no ale bez jaj, ja chciałam oglądać go na parkiecie, a nie na kozetce u terapeuty. Jednak tak właśnie działa telewizja, a ja jako wolny człowiek mogłam zrobić tylko jedno – zmienić kanał.

14 marca 2014

"Which seat can I take", a więc piątek, piąteczek, piątunio!

W zeszłym semestrze bardzo polubiłam Polibudę – mój weekend trwał całe 4 dni, bo zarówno poniedziałki, jak i piątki, miałam wolne (co z uwagi na studia na dwóch kierunkach, w tym jednym w trakcie dyplomowania, wydawało mi się totalnym ewenementem). Myślałam, że lepiej już nie będzie, bo czy uczelnia może mi zaoferować coś lepszego niż całe cztery dni laby w siedmiodniowym tygodniu? Wraz z nadejściem nowego semestru i związanym z nim nowym planem, Polibudę polubiłam jeszcze bardziej i wiem już, że jednak jest coś lepszego, co może mi ona zaproponować – to brak wolnych dni w tygodniu i powrót do klasycznej koncepcji „weekendu”. Tak serio, serio.

7 marca 2014

Pan na B i lista wierzęw-ów

W imię ojca i syna. Wierzę w ojca i syna. I w matkę, wierzę w ludzi. Owa wiara czyni mnie może naiwną, może głupią, pewnie jedno i drugie, nieistotne, ludzie głupi i naiwni są szczęśliwsi. Przeczy to panującym poglądom, iż istoty ludzkie są bezwględnie złe, nie można im ufać, nie zmieniają się na dobre ot tak. Niech przeczy. Owszem, pełno okropieństw wokół nas, jak nie Trynkiewicz, to Janukowycz, jak nie Janukowycz to Putin. Polityka i niusy z kraju to kwestia niezmiernie mej osobie daleka, ale cudem udało mi się wychwycić te kilka obcych nazwisk. Zapisując je sobie na szybkiego w Notatniku Słów Nieznanych i Bezwartościowych, zaplanowałam się tutaj pochwalić swoją spostrzegawczością i aktywnością społeczno-polityczną. Okoliczności nie sprzyjają wierze w ludzi, jednak ona twardzielka wciąż istnieje, nie zamierza mnie opuścić. Ludzie to pikuś. Wierzę w duchy, wierzę w dobro, wierzę w szczęście, wierzę w moc siemienia lnianego, wierzę w podróże w czasie, wierzę w przyjaźń do grobowej deski, wierzę w przesądy,  wierzę w magię muzyki i sztuki, wierzę w naukę, przede wszystkim. Po przelaniu na papier całej mojej listy wierzęw-ów nie zobaczylibyście już nigdy na własne oczy żadnego drzewa na globie. To idiotyczne, myślicie sobie, szczyt naiwności i niedojrzałości. Jednak wiara w owe, uznajmy przyziemne, kwestie jest wielce istotna, nie wierząc w ludzi, jak mamy uwierzyć w kwestie pozaziemskie, tak bliskie naszej kulturze? Kim jest więc dla nas Pan na B, znacie Go? Czy znajduje się na samej górze listy naszych wierzęw-ów?


20 lutego 2014

KAP KAP

Dzień pierwszy
(kap kap)
   - Ksawciu, cieknie i cieknie, cholery dostaję, sfiksuję, rozkręć proszę
   - Chodź  proszę, dwa-trzy, tyle minut zajmę tobie
   - Słyszysz, słyszysz, długi jest korytarz, ale ściany wyjątkowo dźwiękononośne. 
Stukot pantofelków.
   - Wchodzę robaczku.
Wielkie pomieszczenie pokryte piękną, modną teraz poziomą białą boazerią, w stylu skandynawskim. Jest ona jedynym elementem wstępnego wystroju, który można wypatrzeć, określając jego nazwę, choć i tak utrudniają to plakaty z udziwnionymi cyberstworami przykrywające jej znaczną część. Piękne granitowe kafle, podgrzewane i w uskokach oświetlane, można wychwycić tylko w miejscu rozsypanych m&msów. Reszta podłogi, niezwykle urodzajny grunt, zarosła komiksami, ubraniami, papierkami, jakimiś kartonami, o, widać też stertę połamanych desek. Drabinka prowadząca na strych, wypełniony od dołu do samej góry połkami z kolekcją gier komputerowych, musiała się połamać, przy którymś wejściu bądź zejściu. 
   - Ksawciu, najmocniej przepraszam, przeszkadzam owszem, ale ojczulek będzie pojutrze, a pojutrze to po futrze, potrzebuję dziś
   - To tylko woda, daj spokój.
   - Takowego zaznam, gdy tylko przestanie mi kapać, ciupać w głowie co sekundę, ciup i ciup
   - Kiedy obiad?
   - Placuszki ziemniaczane, jak prosiłeś
   - Dużo tłuszczu i cukru pudru, mama
   - Nie z zwykłych ziemniaczków tylko z amerykańskich batatów, lecę, jeszcze mi się poprzypalają

***
13 lutego 2014

Znajdź (w) sobie "to coś"

Nieraz mówi się, że kobieta czy facet musi mieć „to coś”. Podobnie „to coś” musi mieć nowy wystrój wnętrza, sukienka na zbliżającą się wielką imprezę, a nawet nasze CV. Tak naprawdę wszystko musi mieć „to coś”, problem polega tylko na tym, że nikt „tego czegoś” nigdy nie widział, nikt tego nie nazwał i nikt nie opatentował prostych wskazówek, jak „to coś” rozpoznać. To pojęcie nadzwyczaj abstrakcyjne, a jednak byle głup wie, o co chodzi. To taki powszechnie obowiązujący paradoks. Ja chciałam o „tym czymś” napisać z punktu widzenia pewnego zbioru specyficznych mechanizmów: bo chyba nikt nie zaprzeczy, że w danej sytuacji musimy odczuwać „to coś”, które napędzi nas do działania. Które będzie naszą motywacją.


8 lutego 2014

„są królewską drogą do nieświadomości” i seksualności

Śniło mi się dzisiaj, że wykładowca zamknął mnie w jakiejś uczelnianej kanciapie, co uniemożliwiło mi napisanie egzaminu, a także przejścia na kolejny semestr. Z pewnością wszystko jest w porządku, zero stresu, mnóstwo snu, komfort psychiczny, a także ten ogólny życiowy - na plus. Do tego stuknęła mi dwudziestka w dzień egzaminu z matematyki, przyznam, że zabawa z rozkładem Bernoulliego nie jest moim wymarzonym sposobem na celebrację, co zrobić. Na szczęście pojawiło się kilka przyjemnych przerywników, lambrusco tuż po północy, piwka owocowe z jednym winogronem, do tego pycha ciasto, niczym gofr z kretem. Mimo tych wspaniałości, o których pomyśleli mili ludzie, ryzykując i drażniąc zaliczenia, które mogą się odpłacić kleską, miałam i wciąż mam w głowie jedną jedyną cudowną wspaniałość, o której nieustannie marzę. Otóż moja główna potrzeba jest zdecydowanie bardziej prymitywna, oddałabym wszystko za większą porcję snu na dobę w prezencie. Nie ja jedna, co? Sen, cudowny wynalazek, błogi stan naszego układu nerwowego, którego charakteryzuje zniesienie świadomości i bezruch. Żadne wspaniałe kombinacje świata nie zastąpią mi tej nieopisanej mocy snu, regenerującego, relaksującego, umożliwiającego funkcjonowanie specyfiku. To niezwykle istotna kwestia, przesypiamy w końcu 1/3 swojego życia. Najbardziej intrygującym mnie aspektem spania jest opcja śnienia. Te swoiste zlepki wrażen zmysłowych, obrazów, dźwięków, myśli, emocji, gdy zamkną nam się oczy, niesamowita sprawa, owiana tajemnicą, mimo ciągłych badań naukowców.

31 stycznia 2014

"Hejterów zjadam na śniadanie", czyli o codziennej diecie Polaków

Wsiadając dwa tygodnie temu na pokład Airbusa a320 byłam pewna, że nadchodzących kilkadziesiąt godzin staną się dla mnie inspiracją do rozważań na temat istoty monarchii, sprawnego metra czy zakupów w Primarku (ehe), a tymczasem najważniejszy wniosek wypływający z mojej krótkiej podróży nawet w minimalnym stopniu nie nawiązuje do tych kwestii. Kontynuując swoje rozważania także po powrocie stawiam sobie dziś pytanie: gdzie kończy się poczucie humoru, a zaczyna hejterstwo?

Rolowanie w wykonaniu Nataszy
23 stycznia 2014

Jestem billboardem

X, to jest krzyżyk. Krzyżyki w tym cybernetyczym świecie, w jakim przyszło nam żyć obecnie, oznaczają zamknięcie, wyłączenie, wyjście, przerwanie. Nie nazwałabym się komputerowo-internetowym nałogowcem, ale jednak czasu przed tą barwną planszą z klawiszami spędzam sporo. Nic dziwnego, że wyrobiłam sobie pewne trwałe przyzwyczajenie, otóż widząc skrzyżowane dwie małe kreseczki automatycznie i bezdyskusyjnie kojarzę je z zamknięciem, wyjściem, anulowaniem. Doznałam więc kilka lat temu gigantycznego wstrząsu, gdy jakaś falująca popierdółka na monitorze z prześwietną ofertą znakomitego banku rozpoczęła bitwę z moim krzyżykowym stereotypem. Świadoma, wręcz dumna z mocy pogrubionego iksa sprytnie najechałam kursorem w niego i kliknęłam, myśląc 'masz ty dziadzie, nie będziesz mnie wkurzał, spadaj stąd'. Oczy wyszły mi z orbit, gdy się okazało, iż nie dość, że nic nie zniknęło, to jeszcze po chwili pojawiło się kilka dodatkowych okien. Drażniąca batalia po jakimś czasie okazała się dla mnie zwycięska, jednak krew polała się hektolitrami. Teraz niemal na każdym portalu, każdej domenie, każdej stronie miga jakiś beznadziejny anons, na widok którego sama irytacja wyklucza już zainteresowanie daną ofertą. 


16 stycznia 2014

O katalizatorach i innych muzycznych przypadkach

Typowy styczniowy wieczór – sesja tuż tuż, więc jako pracowita studentka jedną ręką przeglądam notatki z podstaw biologii, a drugą przewijam aktualności na fejsie. Ponieważ to nie mój pierwszy semestr na PG, sztukę wielozadaniowości opanowałam do perfekcji i chociaż obie dłonie mam zajęte, jakimś cudem udaje mi się także przeskakiwać z kanału na kanał w telewizorze. I nagle z tych trzech pozornie niezwiązanych ze sobą źródeł wypływa jeden, bardzo istotny morał. Nie jest on dla mnie żadną nowością, ale cieszę się, że coraz więcej ludzi dostrzega ten problem. A ów puenta brzmi:

Wybaczcie zmianę języka, ale po angielsku brzmi to znacznie lepiej:)
9 stycznia 2014

Lafirynda czy mentalna strongwoman?

Nieźle. Winszuję swojej uwadze, za jej postępy w podzielności. Zwykle najbezpieczniejszą opcją było dla mnie wykonywanie tylko jednej czynności w jednym czasie, a tu proszę, dwie pożyteczne kwestie na raz. Prawą dłonią wystukuję ciągi liter na obrudzonej klawiaturze mojego sonego, a lewą wmasowuję altacet w swoje obite kolano. Łapiecie się teraz za głowy, kpiąc, że wchodząc tutaj, pierwszą rzeczą jakiej zapragnęliście to z pewnością czytać właśnie jakieś bzdury o moim kalectwie. Nie, zazwyczaj nie chwalę się światu swoimi zdrowotnymi ubytkami. Jednak mój poturbowany staw jest sprytnym skrótem do właściwej części. Zachciało się naiwnej blondynce Sylwestra w górach, mało tego, zachciało się jej nauki sunięcia na snowboardzie. Blondynka-stok-śnieg-deska, wielce zabawne połączenie, lecz wyjątkowo przyjemne. Przyjemność, przyjemnością, starałam się odłączyć ten rzekomo fukcjonujący orzech przykryty kępą włosów od wysnuwania wszelkich wniosków na temat otaczającej mnie rzeczywistości, jednak finalnie okazało się to niemożliwe, a niech mnie. Wspaniały tydzień minął w godzinę, a mnie tuż po wpakowaniu się w autokar podążający ku polskiej granicy zaczęło gryźć, podgryzać, ssać, przeżuwać pytanie, w jakich czasach się do cholery przebudziłam. 


3 stycznia 2014

Zabawowe złote przeboje

Świąteczno-noworoczne ferie (już ustaliliśmy, że w tym roku słowo „ferie” jest bardzo aktualne) to nie tylko czas obżarstwa, prezentowego szału, rodzinnego ciepła czy litanii z postanowieniami na nowy rok. To przede wszystkim czas, którego bardzo często nam brakuje na co dzień. I chociaż bożonarodzeniowa celebracja zwykle pochłania go bardzo wiele, to jednak większość z nas znajdzie chociaż kilka dni na robienie tylko tego, na co sami mamy ochotę. No dobra, ale co to może być? Nie wiem, jak jest z Wami, ale u mnie czas wolny to zwykle czas na podróż w czasie do hobby i zajęć, które żywcem czerpię z okresu swojej podstawówki, a nawet przedszkola. Bo jak mawia jedno z popularnych powiedzeń (i tym samym mantra mojego taty):
26 grudnia 2013

Sufitowe kontemplacje świąteczne o zgniłym jutrze

Sufit mój w salonie jakiś taki nierówny, ma pełno uwypukleń, z łatwością mogłabym opisać ich kształt. Dzielę się tym zacnym spotrzeżeniem nie dlatego, że mam pod nim nierówno (tak się łudzę przynajmniej i przypisuję nierówność tylko jemu samemu, sobie w ten miły świąteczny dzień­ nie) a dlatego, iż leżąc do góry brzuchem jest to jedyny wychwycony przez moje ospałe ślepia obraz. Czasem biorąc przykład z otaczających mnie domowników, spojrzę w szklany ekran, jakiś Kevin, czy Titanic. Innych irytuje ich coroczna transmisja, ja ją lubię, relaksuję się przy niej doskonale, jest też przypomnieniem, że obecne święta to święta, dziś są na pewno święta.